Γίνεται να είσαι σε μία αλάνα και πάλι να νιώθεις πως κρατάς όλο τον κόσμο στα χέριά σου;
Αρκεί ένα του βλέμμα.
Μία αγκαλιά.
Είναι ανάγκη να είσαι στο πιο όμορφο τοπίο για να χαρείς; Αρκεί να είναι δίπλα σου εκείνος, που σε κάνει να χαμογελάς.
Εκείνος που δίνει ανεμελιά και νόημα στη χαρά σου.
Εκείνη που περπατά καμαρωτά σαν ελαφίνα και ομορφαίνει ο κόσμος.
Πράγματα, απλά, που τα ξεχνάμε. Ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα φιλί.
Νομίζουμε πως θα διαρκέσουν για πάντα.
Κι έτσι παύουμε να τους δείχνουμε την ίδια φροντίδα. Παραμελούμε και τον εαυτό μας κι εκείνο το πλάσμα, που μας κάνει να νοιώθουμε μοναδικοί.
Ο τόπος είναι όμορφος.
Αρκεί να ακούς στο αυτί την ανάσα του, αρκεί τα χείλη του να σε δροσίζουν μ΄ ένα φιλί. Μην κιοτέψεις. Απλά ζήσε το.
Α.Σ.
